Το “σωτήριο έτος” 391κόσμος θα αλλάξει για πάντα, για μια ξεχωριστή γυναίκα, την Υπατία, που απολάμβανε μιαν απίστευτη ελευθερία σ' αυτή την αρχαία εποχή, αν και αυτή γύρισε εναντίον της στο τέλος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν μια πρώιμη φεμινίστρια, μια τολμηρή και έξυπνη γυναίκα, που με τη ζωή της αψηφούσε τις προκαταλήψεις της εποχής της.

Η “Αγορά” αναφέρεται στην αστρονόμο-φιλόσοφο Υπατία της Αλεξάνδρειας (Rachel Weisz) και τη σχέση της με το σκλάβο της Davus (Max Minghella). Η ιστορία τοποθετείται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και λαμβάνει χώρα σε μια περίοδο αναταραχής, όπου ο Χριστιανισμός έχει εκτοπίσει σταδιακά το προηγούμενο θρησκευτικό κατεστημένο. Στη δίνη αυτής της αναταραχής η φιλόσοφος και μαθηματικός Υπατία, “ο γενναίος υπερασπιστής της επιστήμης ενάντια στη θρησκεία” δολοφονείται με τον πιο άγριο τρόπο από τον κοπτικό χριστιανικό όχλο που την κατηγόρησε για αθεΐα. Μετά τη στυγερή αυτή δολοφονία μπορούμε να πούμε πως έφτασε το τέλος της “Ελληνιστικής” εποχής.

Η “Αγορά” είναι ένα ιστορικό δράμα, που σκηνοθετεί ο Χιλιανός Alejandro Amenabar. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Rachel Weisz και ο Max Minghella. Η “Αγορά” αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 18 Δεκεμβρίου 2009.

Έχουμε ήδη μερικές ολοκληρωμένες εικόνες των επιβλητικών κινηματογραφικών σκηνικών της “Αγοράς”. Αν και η ιστορία συμβαίνει στην Αίγυπτο τα γυρίσματα γίνονται στο νησί Μάλτα στη Μεσόγειο. Εάν το απίστευτο χρηματικό ποσό που δαπανάται για τα σκηνικά και τα γυρίσματα είναι ένας δείκτης ποιότητας, τότε πρόκειται για μια αρκετά εντυπωσιακή ζωντανή ανασύνθεση της ρωμαϊκής Αιγύπτου. Ο σκηνοθέτης Amenabar δεν αρκέστηκε σε φτηνά σκηνικά από χαρτόνι. Τεράστια οικοδομικά σύνολα χτίστηκαν για την περίσταση. Τόσο τέλεια είναι χτισμένα, που αισθάνεσαι να μεταφέρεσαι πραγματικά πίσω, στην αρχαία Αίγυπτο.

Αν λάβουμε υπόψη μας τη χρονολογία στην οποία τοποθετεί ο Amenabar την ιστορία του (391), βλέπουμε αμέσως μια διαφορά 24 χρόνων από την πραγματική ημερομηνία δολοφονίας της Υπατίας (415). Βέβαια μια τόσο μικρή χρονική διαφορά, που μάλιστα αφορά την αρχαία εποχή, θα μπορούσε και να του συγχωρηθεί, αν πρόκειται για τη μοναδική. Ας ελπίσουμε πως τελικά ο Amenabar θα βρει τη σωστή ισορροπία μεταξύ των ιστορικών γεγονότων και της ψυχαγωγίας: εάν το καταφέρει η “Αγορά” θα μπορούσε να γίνει μια υπερπαραγωγή, που πολλά θα μπορούσε να προσφέρει με τη δύναμη της τέχνης και της εικόνας στην ορθή ενημέρωση του φιλοθεάμονος κοινού, σχετικά με τα πραγματικά γεγονότα της φριχτής δολοφονίας της ελληνίδας φιλοσόφου από το κοπάδι του αμόρφωτου και φανατισμένου χριστιανικού όχλου, που εξαπέλυσε εναντίον του πνεύματος ο επίσης φανατισμένος Κύριλλος “επίσκοπος” Αλεξάνδρειας. Ίσως καταπέσει έτσι άλλο ένα μέχρι τώρα “ταμπού” για τη “χριστιανική εκκλησία” και πάψει να θεωρείται ο μεγάλος αυτός σφαγέας των “εθνικών” της εποχής του, ως “εξέχων θεολόγος”(!) και να τιμάται ως “άγιος”(;)

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 1:48 πμ  0 σχόλια

Αθεΐα είναι η απουσία πίστης σε θεό και σε υπερφυσικό.
Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Μετά από πολλές προτάσεις για το όνομα του συλλογικού μας ιστοτόπου, μετά από πολλές συζητήσεις εντός και εκτός δικτύου, αφού περάσαμε από ορθολογισμό, σκεπτικισμό, κοσμικισμό και ελευθεροφροσύνη, συμφωνώντας ότι όλα αυτά μας εκφράζουν αλλά κανένα από αυτά δεν είναι το σημείο που επικεντρώνουμε, επιτέλους καταλήξαμε στο όνομα που βλέπετε: ΑΘΕΪΑ.

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 9:40 μμ  0 σχόλια

Τυχαία είδα το σχετικό ποστ στο ιστολόγιο “ΣΑΜΟΣ ΩΡΑ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΜΕ;” φίλου από τη Σάμο, που επισκέφτηκα αυτό το καλοκαίρι και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ερεύνησα, λοιπόν, στον τοπικό τύπο και ιδού:

Με περισσή αλαζονεία, μισαλλοδοξία, θεατρινισμό και υπαινιγμούς για το ποιος κάνει κουμάντο στα πνευματικά πράγματα του νησιού, έσπευσε ο θεοκράτης “μητροπολίτης” να τραβήξει το αυτί της δημοτικής αρχής, που χωρίς να τον ρωτήσει (θα έπρεπε, άραγε;) αναβίωσε “παγανιστικές” γιορτές στο τσιφλίκι του, τη “μητρόπολή του”! Ο τίτλος επομένως του άρθρου στον τοπικό τύπο θα έπρεπε να είναι αντίστροφος: "Εκκλησία vs Ηραίων".

Και ποιες αποκαλεί παγανιστικές γιορτές ο "σεβασμιώτατος"; Κάποια θεατρικά δρώμενα, τα "ΗΡΑΙΑ", που έχουν καθιερωθεί εδώ και χρόνια να τελούνται στον αρχαιολογικό χώρο του Ηραίου της Σάμου, όπου κατά την αρχαιότητα υπήρχε ο ναός της Ήρας, του οποίου σώζεται σήμερα μόνο μια κολόνα. Οι εκδηλώσεις αυτές πραγματοποιούνται κάθε καλοκαίρι από το Δήμο Πυθαγορείου, στον οποίο υπάγεται διοικητικά η περιοχή του Ηραίου, στα πλαίσια της προβολής του τουριστικού αυτού θερέτρου.

Ο τοπάρχης της ξεπερασμένης βυζαντινής θεοκρατίας και του απόλυτου μηδενός, έδωσε με την ανακοίνωσή του και με την επακολουθήσασα ραδιοφωνική του συνέντευξη την εικόνα μιας κοινωνίας, που κραυγαλέα αδυνατεί να παρακολουθήσει, στοιχειωδώς έστω, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, που κατά την αρχαιότητα γέννησε έναν υψηλό πολιτισμό, αυτόν ακριβώς που χαρακτηρίζει σήμερα ως «παγανιστικό».

Την ίδια στιγμή αυτή η χώρα δυστυχώς ελέγχεται από την πιο σκοτεινή δύναμη, η οποία συστηματικά εξολοθρεύει με την πνευματική, ψυχολογική και οικονομική τρομοκρατία της κάθε προσπάθεια απαλλαγής των νεοελλήνων από τα δεσμά της αλογίας και ανέλιξής τους προς την αξιοπρέπεια, τη λογική και την ελευθερία. Εν μέσω απανωτών σκανδάλων και εξαντλητικής φορολόγησης των πολιτών, η “εκκλησία” επιδιώκει όχι απλώς σκανδαλώδεις φοροαπαλλαγές, αλλά επιπλέον και ασύστολη χρηματοδότηση, πράγμα που αποδεικνύει τρανταχτά πλέον ότι το Ελληνικό Κράτος υπάρχει κυρίως για να υπηρετεί τους παρασιτικούς μεσαιωνικούς θεοκράτες που το έχουν κυριεύσει και το λυμαίνονται παντοιοτρόπως.

Κάποιους τέτοιους “ιεράρχες” πρέπει ο τοπικός πληθυσμός να τους βάζει άπαξ και διαπαντός στη θέση τους κι όχι να σπεύδουν πολλοί, φοβούμενοι μήπως πέσουν στη δυσμένειά τους, να συμμορφωθούν “προς τας υποδείξεις τους”.

Προσεχώς, έργα και ημέρες του “μητροπολίτη Ευσέβιου στο τσιφλίκι του, την “Ιεράν Μητρόπολιν Σάμου Ικαρίας και Κορσεών”, για να υπάρξει μια σαφής εικόνα του ανδρός.

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 2:42 μμ  3 σχόλια

Παρασκευή "γιορτής"

Παραδοσιακοί χοροί

πανηγυριώτες... ευωχούμενοι

καύση βεγγαλικών στη θάλασσα

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 12:54 μμ  2 σχόλια

Αντί όλων αυτών, ο δεκαπενταύγουστος σήμερα, στη «χριστιανική» εποχή μας γιορτάζεται από σύμπαν το πολιτικο-θρησκευτικό κατεστημένο με κάθε επισημότητα κι ευλάβεια κι είναι όλοι (ρασοφόροι και «ποίμνιο») πολύ ευχαριστημένοι: οι μεν γιατί γεμίζουν τα αδηφάγα ταμεία τους μέχρι τα μπούνια, τα δε μιλιούνια των προσκυνητών που τρέχουν στις εκκλησιές με τάματα και ικετευτικά παρακάλια, γιατί πιστεύουν πως θ’ ανταλλάξουν τις γονυκλισίες κάτω απ’ τον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο και το σούρσιμο πάνω στις πλάκες, μ’ ένα ιαματικό θαύμα ή με τη διαβίου ευλογία της «Πλατυτέρας». Σκληρό παζάρι δηλαδή: σου δίνω, Παναγίτσα μου, τόσα χιλιάρικα, μου δίνεις κάμποσα χρονάκια ακόμα;

Η γιορτή του περιδεούς μαυροφορεμένου ικέτη, αποδίδει ετησίως στα τρία μόνο μεγαλύτερα προσκυνήματα (Παναγία Τήνου, Παναγία Σουμελά και Παναγία Εκατονταπυλιανή Πάρου) περισσότερα από 7 εκ. €, με διαρκώς αυξανόμενη τάση! Τρέχα κι εσύ, κακομοίρη προσκυνητή, τίμια μούμια, να κάνεις κωλοτούμπες πάνω στα σκαλιά της «Μεγαλόχαρης» και τάξε της πιο ψηλές απ’ το μπόι σου λαμπάδες, μπας και κάποτε προσέξει κι εσένα…

Παναγία Τήνου Εκατονταπυλιανή Πάρου Παναγία Σουμελά

Δες επίσης δύο σχετικά σημερινά ποστ πάνω στο ίδιο θέμα:
http://www.paramagazo.blogspot.com/ και
http://www.autenergos.blogspot.com/

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 9:55 πμ  4 σχόλια

Sam Harris «Το τέλος της πίστης», Εκδόσεις «Ενάλιος» 2008, Κεφάλαιο 3^ο

Χωρίς καμία προειδοποίηση, σας συλλαμβάνουν και σας οδηγούν ενώπιον ενός δικαστή. Μήπως προκαλέσατε μία καταιγίδα και καταστρέψατε τη σοδειά του χωριού; Έχετε σκοτώσει το γείτονά σας μέσω βασκανίας; Αμφισβητείτε ότι το ίδιο το σώμα του Χριστού περιέχεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας; Δε θα αργήσετε να μάθετε ότι ερωτήσεις αυτού του είδους δεν επιδέχονται απαντήσεων που θα σας απενοχοποιήσουν.

Δε σας δίνουν τα ονόματα αυτών που σας κατηγορούν. Αλλά η ταυτότητά τους δεν έχει σημασία, διότι ακόμη και αν, την τελευταία ώρα, ανακαλούσαν τις εις βάρος σας κατηγορίες, απλώς θα ετιμωρούντο για ψευδομαρτυρία, ενώ οι αρχικές τους κατηγορίες θα διατηρούσαν την αξία τους, ως αποδεικτικό στοιχείο για την ενοχή σας. Ο μηχανισμός της δικαιοσύνης είναι τόσο καλά διαποτισμένος από την πίστη, ώστε δεν μπορεί πλέον να επηρεασθεί.

Αλλά έχετε μία κάποια δυνατότητα επιλογής: μπορείτε να ομολογήσετε την ενοχή σας και να κατονομάσετε τους συνενόχους σας. Ναι, πρέπει οπωσδήποτε να είχατε συνενόχους. Καμία ομολογία δε γίνεται δεκτή εκτός αν ενοχοποιούνται και άλλοι άνδρες ή άλλες γυναίκες στα εγκλήματά σας. Ίσως εσείς και τρεις άλλοι γνωστοί σας μεταμορφωθήκατε σε λαγούς και είχατε επαφή με τον ίδιο τον Διάβολο. Όταν σας δείχνουν τα σιδερένια υποδήματα, που είναι σχεδιασμένα για να συνθλίβουν τα πόδια, αυτό φαίνεται να φρεσκάρει τη μνήμη σας. Ναι, ο Φρίντριχ, ο Άρθουρ και ο Ότο είναι και εκείνοι μάγοι. Και οι γυναίκες τους, όλες μάγισσες.

Τώρα αντιμετωπίζετε ποινές ανάλογες με τη βαρύτητα των εγκλημάτων σας: μαστίγωση, ένα προσκύνημα πεζή στους Αγίους Τόπους, δήμευση της περιουσίας σας, ή, το πιθανότερο, ένα μεγάλο διάστημα φυλάκισης, ίσως ισόβια. Οι «συνένοχοί» σας δε θα αργήσουν να συλληφθούν και να υποστούν βασανιστήρια. Ή μπορείτε να επιμείνετε ότι είστε αθώος, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι αληθεύει (επειδή τελικώς, δεν υπάρχουν πολλοί που μπορούν να προκαλέσουν μία καταιγίδα). Ως αποτέλεσμα, οι δεσμοφύλακές σας θα σας μεταφέρουν ευχαρίστως στα πιο προχωρημένα στάδια της ανθρώπινης αντοχής, πριν σας κάψουν στην πυρά. Μπορεί να μείνετε φυλακισμένος σε απόλυτο σκοτάδι επί μήνες και χρόνια, να σας κτυπούν ή να σας αφήσουν νηστικό ή ξαπλωμένο στον τροχό. Μπορεί να σας βγάλουν τα νύχια των χεριών ή των ποδιών ή να σας εισαγάγουν στο σώμα, στη μήτρα ή στον πρωκτό ένα έμβολο

σχήματος αχλαδιού και να το ανοίξουν, μέχρι τα βάσανά σας να γίνουν αφόρητα. Μπορεί να σας κρεμάσουν από την οροφή σε ένα strαppαdo* (με τα μπράτσα σας δεμένα πισθάγκωνα από μία τροχαλία, ενώ σας έχουν κρεμάσει βαρίδια από τα πόδια), με αποτέλεσμα να εξαρθρωθούν οι ωμοπλάτες σας. Σε αυτά τα βασανιστήρια ενδεχομένως να προστεθεί το squαssαtion** το οποίο συχνά μπορεί από μόνο του να προκαλέσει το θάνατό σας, κι έτσι να σας γλιτώσει από τη δοκιμασία επάνω στην πυρά!

Αν έχετε την ατυχία να ζείτε στην Ισπανία, όπου η δικαστική σκληρότητα έχει φθάσει σε εξωφρενικά υψηλά επίπεδα, μπορεί να σας τοποθετήσουν σε έναν «ισπανικό θρόνο», ένα σιδερένιο κάθισμα, το οποίο αποτελείται από σιδερένιες λαβές που ακινητοποιούν το λαιμό και τα άκρα σας. Με σκοπό τη σωτηρία της ψυχής σας, θα βάλουν κάτω από τα γυμνά σας πόδια ένα μαγκάλι με αναμμένα κάρβουνα, για να σιγοψηθούν. Επειδή όμως το στίγμα της αίρεσης εισχωρεί σε μεγάλο βάθος, θα αλείφουν το κρέας σας

συνέχεια με λίπος, για να μην καεί πολύ γρήγορα. Ή μπορεί να σας δέσουν επάνω σε έναν πάγκο, και να τοποθετήσουν ανάποδα επάνω στη γυμνή κοιλιά σας μία χύτρα γεμάτη ποντίκια. Ακολούθως θα ζεστάνουν τη χύτρα και τα ποντίκια θα αρχίσουν να σκάβουν μέσα την κοιλιά σας, ψάχνοντας να βρουν τρόπο να ξεφύγουν.

Σε περίπτωση που υποκύψετε και ομολογήσετε στους βασανιστές σας ότι είσθε πράγματι αιρετικός, μάγος ή μάγισσα, θα υποχρεωθείτε να επιβεβαιώσετε την ιστορία σας ενώπιον ενός δικαστή –και οποιαδήποτε απόπειρα υπαναχώρησης ή ισχυρισμού ότι η ομολογία σας αποσπάσθηκε μέσω βασανιστηρίων, θα σας επαναφέρει στη δικαιοδοσία των βασανιστών ή θα σας οδηγήσει απ’ ευθείας στην πυρά. Αν μετά την καταδίκη σας, δηλώσετε ότι μετανοείτε για τις αμαρτίες σας, αυτοί οι σπλαχνικοί και μορφωμένοι άνθρωποι -των οποίων το ενδιαφέρον για τη μοίρα της αιωνίας σας ψυχής δεν έχει όρια- θα σας κάνουν τη χάρη να σας στραγγαλίσουν πριν ανάψουν την πυρά.

Η μεσαιωνική εκκλησία δεν άργησε να παρατηρήσει ότι η Αγία Γραφή είχε την καλοσύνη να προτείνει διαφόρους τρόπους για την εκρίζωση των αιρέσεων, που ποίκιλλαν από τον λιθοβολισμό από την κοινότητα έως την καύση των αιρετικών ζωντανών. Μία κυριολεκτική ανάγνωση της Παλαιάς Διαθήκης, όχι μόνο επιτρέπει αλλά αξιώνει τη θανάτωση των αιρετικών. Όπως αποδεικνύεται, ποτέ δεν υπήρξε δυσκολία να βρεθεί ένας όχλος πρόθυμος να αναλάβει αυτό το θείο έργο και να το πράξει εξ ολοκλήρου επάνω στη βάση της αυθεντίας της εκκλησίας -διότι αποτελούσε ακόμη έγκλημα πρώτου βαθμού το να διαθέτει κανείς μία Βίβλο γραμμένη σε κάποια από τις τοπικές γλώσσες της Ευρώπης. Στην πραγματικότητα μάλιστα, ο μέ­σος άνθρωπος έμελλε να αποκτήσει πρόσβαση στις Γραφές μόλις τον 16ο αιώνα. Το Δευτερονόμιο ήταν το κατ’ εξοχήν κείμενο που ενδιέφερε τους ιεροεξεταστές, διότι παροτρύνει σαφώς τους πιστούς να δολοφονούν τους πάντες ανάμεσά τους, ακόμη και τα μέλη των οι­κογενειών τους που θα εκφράσουν συμπάθεια σε ξένους θεούς. Επι­δεικνύοντας μία ικανότητα ολοκληρωτισμού, που λίγοι θνητοί έχουν εφαρμόσει ποτέ, ο συγγραφέας αυτού του κειμένου αξιώνει να φο­νεύεται επίσης όποιος δείξει ευαισθησία και δεν παίρνει μέρος σε αυτές τις θρησκευτικές δολοφονίες (Δευτερονόμιο IZ΄:12-13). Όποιος φαντάζεται ότι οι Γραφές δεν περιλαμβάνουν δικαίωση για την Ιερά Εξέταση, δεν έχει παρά να τις συμβουλευθεί, για να ξεκα­θαρίσει πλήρως την άποψή του επί του θέματος:

«Αν ακούσετε ότι σε μία από τις πόλεις που ο Ιεχωβάς, ο Θεός σας, σας έχει δώσει κατοικία, υπάρχουν άνθρωποι, ελεεινοί από τη φυλή σας, που έχουν παραπλανήσει συμπολίτες τους λέγοντας «ας πάμε να λα­τρεύσουμε άλλους θεούς», τους οποίους εσείς δεν γνωρίζατε ως τώρα, έχετε καθήκον να εξετάσετε το ζήτημα και να ερευνήσετε με τη μεγαλύ­τερη δυνατή προσοχή. Αν αποδειχθεί και επιβεβαιωθεί ότι έχει λάβει χώρα ένα τόσο μισητό πράγμα ανάμεσά σας, πρέπει να σφάξετε τους κατοίκους αυτής της πόλης. Πρέπει να θέσετε κάτω από την κατάρα της καταστροφής την πόλη και όλα όσα περιέχει. Πρέπει να σωρεύσε­τε όλα τα υπάρχοντά της στην κεντρική πλατεία και να κάψετε την πόλη και όλη της τη λεία, προσφέροντάς την στον Ιεχωβά, το Θεό σας. Η πό­λη θα πρέπει να μείνει ερείπιο στον αιώνα τον άπαντα και να μην ξανα­κτιστεί ποτέ.» (Δευτερονόμιο IΓ΄: 12-16)

Για ευνόητους λόγους, η εκκλησία έτεινε να αγνοεί την τελευταία εντολή, δηλαδή την καταστροφή της περιουσίας των αιρετικών.

Πέραν της αξίωσης της τήρησης των εντολών της Παλαιάς Διαθή­κης «μέχρι κεραίας», ο Ιησούς φαίνεται να έχει υπονοήσει στο κατά Ιωάννην ΙΞ΄: 6, κάποιες πρόσθετες παραλλαγές στην πρακτική της δο­λοφονίας αιρετικών και απίστων: «Αν κάποιος δε με ακολουθεί, απορρίπτεται σαν κλαρί και μαραίνεται, και οι άνθρωποι τα μαζεύουν και τα πετούν στη φωτιά, όπου καίγονται». Το αν εμείς επιθυμούμε να ερμηνεύσουμε τον Ιησού με μεταφορική έννοια, είναι φυσικά δική μας υπόθεση. Το πρόβλημα, πάντως, με τα ιερά κείμενα είναι ότι πολλές από τις δυνατές ερμηνείες τους (στις οποίες περιλαμβάνονται και οι πιο κυριολεκτικές ερμηνείες) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δικαιολογηθούν αγριότητες στα πλαίσια της υπεράσπισης της πίστης.

* Βασανισμός με ανάρτηση και ρίψη του θύματος από κάποιο ύψος

** Είδος βασανιστηρίου

Διαβάζοντας αυτό τον καιρό το βιβλίο αυτό διαπιστώνω ότι ο Harris επιδίδεται από την αρχή ως το τέλος του σ’ ένα ανελέητο μαστίγωμα της θρησκευτικής αλογίας και σε μια διαρκή επίκληση στη λογική. Στέκομαι, λοιπόν, σε ορισμένα κεφάλαια, όπως το παραπάνω, που δίνουν πειστικές απαντήσεις στο γιατί η θρησκευτική πίστη οδηγεί μέχρι και σήμερα σ’ όλη αυτή την παράνοια. Είναι απλό: τουλάχιστον για τις τρεις συγγενείς μονοθεϊστικές θρησκείες η εξήγηση είναι ότι όλες αυτές οι απάνθρωπες, και δολοφονικές πρακτικές πηγάζουν από τις «άγιες» γραφές τους! Εκεί μέσα περιλαμβάνεται και η δικαίωση για την ιερή εξέταση. Αλλά ο Harris προχωράει και παραπέρα, με την επισήμανση π.χ. ότι και ο ίδιος ο Χριστός θεσπίζει με τη διδασκαλία του πρόσθετες παραλλαγές στην πρακτική της δολοφονίας αιρετικών και απίστων!

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 12:04 πμ  0 σχόλια

Ο Παύλος καίει ελληνικά βιβλία στην Έφεσο

«Πολλοί τε των πεπιστευκότων ήρχοντο εξομολογούμενοι και αναγγέλλοντες τας πράξεις αυτών. Ικανοί δε των τα περίεργα πραξάντων συνενέγκαντες τας βίβλους κατέκαιον ενώπιον πάντων. Και συνεψήφισαν τας τιμάς αυτών και εύρον αργυρίου μυριάδας πέντε. Ούτω κατά κράτος ο λόγος του Κυρίου ηύξανε και ίσχυεν». «Πράξεις των Αποστόλων», Κεφ. ΙΘ΄, 18-20

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 10:10 πμ  10 σχόλια

Στο Τέλος της Πίστης, ο Σαμ Χάρις μας δίνει μια απίστευτα διο­ρατική ανάλυση για την τρομακτική σύγκρουση που σημειώνεται ανάμεσα στη λογική και στη θρησκεία, στον σύγχρονο κόσμο μας. Μας προσφέρει μια διαυγέστατη, ιστορική διαδρομή της επιθυ­μίας μας να θέσουμε τη λογική στην υπηρεσία των θρησκευτι­κών πεποιθήσεων, ακόμη και όταν αυτές οι πεποιθήσεις στρέφο­νται κατά της ανθρωπότητας και δημιουργούν ολοκαυτώματα. Προειδοποιεί ότι η ενσωμάτωση της θρησκείας στο άρμα της Πα­γκόσμιας πολιτικής θα φέρει την απόλυτη καταστροφή λίαν συ­ντόμως μέσα από μια τρομακτική σύγκρουση πολιτισμών, και κάνει έκκληση για την ανάγκη ύπαρξης μιας ανθρωπιστικής και υπεράνω θρησκευτικών πεποιθήσεων Πνευματικής Ηθικής.

Ο Σαμ Χάρις είναι απόφοιτος της Φι­λοσοφικής Σχολής του Πανεπιστη­μίου Στάνφορντ. 'Έχει επίσης κάνει σπουδές επί των Ανατολικών και Δυτικών Θρησκευτικών Παραδόσεων επί μία εικοσαετία και ολοκληρώνει τη διδακτορική του διατριβή στη Νευροεπιστήμη, με θέμα τη βάση της πίστης, της μη πίστης και της τάσης προς τον αγνωστικισμό, στο νευ­ρικό σύστημα του ανθρώπου.

Ο Σαμ Χάρις εξαπολύει μιa σοβαρή πυρηνική επiθεση. Το Τέλος Της Πίστης είναι μιa γενναία, μαχητική απόπειρα κατεδάφισης του τείχους που σήμερα προστατεύει τους θρησκευόμενους από αυτούς που στέκονται απέναντι στις θρησκείες με σκεπτικισμό και κριτικό πνεύμα. Το Τέλος Της Πίστης είναι ένα βιβλίο που μας χρειαζόταν επειγόντως.
Γιόχαν Χάρι. The Intependent

Αυτό το βιβλίο θα συγκινήσει όλους όσοι έχουν στοχαστεί επάνω στον παραλογισμό της θρησκευτικής πίστης Ακόμη και οι επικριτές του κ. Χάρις θα υποχρεωθούν να αναγνωρίσουν τη δύναμη μιας ανάλυσης, που εκτείνεται σε τόσο εύρος και βάθος, από τους διωγμούς των Καθαρών ως τη σύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου του Τζορτζ Μπους.
The Economist

Μια ριζική επίθεση εναντίον της πιο ιερής φιλελεύθερης ιδέας, της ιδέας της ανεκτικότητας…
Το Τέλος Της Πίστης είναι μια εξαιρετικά λογική έκκληση για μια πιο δραστική εκκοσμίκευση της κοινωνίας.
Στέφανι Μέριτ. Observer

Η εντυπωσιακή εργασία του Χάρις καταδεικνύει το πώς η πίστη -τυφλή, κουφή, βωβή και άλογη, ­απειλεί την ύπαρξή μας. Η εκ μέρους του καταγγελία. του παραλογισμού που απορρέει από την πίστη -από το θρησκευτικό φανατισμό των βομβιστών αυτοκτονίας του Ισλάμ ως τον κοσμικό φανατισμό του Νόαμ Τσόμσκι- είναι μια πρόσκληση για λογικό διάλογο, στη σημερινή εποχή της τρομοκρατίας. Το Τέλος της Πίστης δείχνει τους τρόπους με τους οποίους η τέλεια τυραννία του θρησκευτικού και του κοσμικού ολοκληρωτισμού δαιμονοποιεί ατελείς δημοκρατίες, όπως ΟΙ Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ... Είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί από κάθε λογικό άνθρωπο.
Άλαν Ντέρσοβιτς, καθηγητής Νομικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και συγγραφέας του βιβλίου Η Αμερική σε Δίκη.

Ο Χάρις γράφει με τέτοιο πάθος και συχνά με τόση διεισδυτικότητα, ώστε ακόμη και αναγνώστες με σκεπτικιστική διάθεση θα δυσκολευθούν να μη πεισθούν.
Ντάνιελ Μπλου, San Francisco Chronicle

Επιτέλους έχουμε ένα βιβλίο που επικεντρώνεται στο κοινό στοιχείο που συνδέει την ισλαμική τρομοκρατία με τον παραλογισμό κάθε άλλης θρησκευτικής πίστης. Το Τέλος της Πίστης αμφισβητεί όχι μόνο τους Μουσουλμάνους αλλά και τους Ινδουϊστές, τους Εβραίους και τους Χριστιανούς.
Πίτερ Σίνγκερ, συγγραφέας του βιβλίου: Πρόεδρος του Καλού και του Κακού. Η Ηθική του Τζορτζ Μπους.

Όσα γράφει ο Χάρις για τη διαίσθηση, και για την αντίληψη μίας «ηθικής κοινότητας» είναι από τα καλύτερα που έχω διαβάσει επάνω σ' αυτά τα θέματα.
Τζον Ντέρμπισιρ, New York Sun

Εδώ έχουμε μία έντονη πρόκληση για όσους Αμερικανούς διαβλέπουν τους κινδύνους που εγκυμονεί για την δημοκρατία η πολιτική συμμαχία της θρησκείας με τον πολιτικό κόσμο της δεξιάς, και της αδυναμίας των χλιαρών και αορίστων αντιδράσεων των φιλελεύθερων ατόμων που διακατέχονται από θρησκευτική πίστη. Αν και θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει κάποια επιχειρήματα και ισχυρισμούς του Χάρις, η ανάγκη ενός προσκλητήριου για τη συσπείρωση των θρησκευόμενων φιλελευθέρων είναι τελείως πραγματική.
Τζόζεφ Σ. Χάου Νεότερος, Πρόεδρος του Ενωτικού Θεολογικού Σεμιναρίου, Νέα Υόρκη

Το Τέλος της Πίστης είναι πραγματικά ένα βιβλίο που τρομά­ζει... Διαβάστε το και ξυπνήστε!
Ρίτσαρντ Ντόκινς

Το Τέλος της Πίστης, εκθέτει τους κινδύνους και τον παραλο­γισμό που επιφυλάσσει η οργανωμένη θρησκεία, τόσο καθαρά και χωρίς φόβο, ώστε ένιωσα ανακούφιση καθώς το διάβασα, ένιωσα δικαιωμένη, ένιωσα ότι επιτέλους με κατάλαβαν!»
Νάταλι Άνγκιερ New York Times

Εκδόσεις «ΕΝΑΛΙΟΣ» 2008. Μεράφραση: Χαρίκλεια Τσαλιγοπούλου. Σελ. 418. Τιμή: 17 €

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 10:53 μμ  0 σχόλια

Διερωτάται στο τελευταίο τεύχος το περιοδικό «ελληνοχριστιανική αγωγή» (δες και το προηγούμενο ποστ). Διαβάστε, λοιπόν, την απορία και τους προβληματισμούς του, σχετικά με τους Ολυμπιακούς του 2008:

[Η είδηση που φτάνει από την Κίνα δείχνει απίστευτη. Οι Κινέζοι έχουν αποφασίσει(;) να απαγορεύσουν(;) τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων στην Ολυμπιά­δα του Πεκίνου! Οι αθλητές δε θα μπο­ρούν να φέρουν θρησκευτικά σύμβολα, (σταυρό π.χ.) και στους χώρους ενδιαίτη­σης των αθλητών δε θα υπάρχουν τόποι προσευχής, ιερά κείμενα κ.λ.π. Πραγμα­τικά δείχνει απίστευτο. Και επειδή οι άλλες θρησκείες έχουν ελάχιστα θρησκευτι­κά σύμβολα, η απαγόρευση μοιάζει να εί­ναι μόνο για τους χριστιανούς αθλητές. Το φόβητρο της Κίνας εξακολουθεί και μετά την πτώση των μαρξιστικών διδασκαλιών να είναι ο Χριστός. Αλλά θα εί­ναι Ολυμπιάδα που θα ενώνει λαούς αυτή; Και βέβαια το ερώτημα είναι: Η χώρα μας θα αντιδράσει; Ή μόνο τα «όβολα» από τις διαφημίσεις και το πανηγυράκι της αφής της φλόγας μας ενδιαφέρει; Και οι μονίμως κοπτόμενοι για δικαιώματα, επί του προκειμένου θα τοποθετηθούν; Μή­πως λόγω μακράς ιδεολογικής συγγενείας θα συγκατανεύσουν με τις γνωστές αστείες τοποθετήσεις που χρησιμοποιούν σε κάθε περίπτωση; Αναμένουμε].

Ενοχλήθηκε, λέει το περιοδικό, από την απόφαση της Κίνας να απαγορέψει τα κάθε είδους σύμβολα στην Ολυμπιάδα του ’08. Μα αυτή είναι μια απόφαση που πρέπει να χειροκροτήσουμε! Είναι πολλά στα οποία δε συμφωνούμε με τους Κινέζους, αυτό όμως το μέτρο θα πρέπει να τύχει παγκόσμιας αποδοχής. Γιατί οι Ολυμπιακοί αγώνες γίνονται (ή θα έπρεπε να γίνονται) για τη διάδοση του αθλητικού ιδεώδους και όχι «προς δόξαν θεού» οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός. Εκεί θα πάνε οι αθλητές της υφηλίου να διαγωνιστούν κάτω από το παγκόσμιο ολυμπιακό πνεύμα, μόνο με τη σωματική ρώμη και την ψυχική τους αντοχή και όχι με την αρωγή εξωτερικών παραγόντων, επικαλούμενοι την «εξ ύψους βοήθεια» εξωσυμπαντικών θεών και δυνάμεων.

Αντί, λοιπόν, να πούμε μπράβο στους Κινέζους διοργανωτές, που κατανόησαν το βαθύτερο νόημα των αγώνων και προσπαθούν να περιφρουρήσουν το γνήσιο ολυμπιακό πνεύμα του «ευ αγωνίζεσθαι», οι εγχώριοι εκφραστές της αλογίας τους ψέγουν, διερωτώμενοι αν θα είναι αυτή Ολυμπιάδα που θα ενώνει λαούς! Και βέβαια θα είναι. Χωρίς θρησκευτικά σύμβολα, εικόνες και φυλαχτά, χωρίς «ντόπα» με σταυροκοπήματα, προσευχές, βίβλους και «ευλογίες», αυτά ακριβώς δηλ. που χωρίζουν και φανατίζουν, αλλά με μόνη την προσωπική τους προετοιμασία και τη ψυχοσωματική τους δύναμη, θα αγωνιστούν όλες οι φυλές ενωμένες στην παγκόσμια αυτή σύναξη!

Προς τι λοιπόν, όλη αυτή η ανησυχία και το υποκριτικό ενδιαφέρον για τον περιορισμό τάχα των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών; Μήπως περίμεναν να στηθούν εκκλησιές και τζαμιά στο ολυμπιακό χωριό, για την ελεύθερη άσκηση του θρησκευτικού δικαιώματος των αθλητών; Μα ακριβώς αυτό προσπαθούν να αποτρέψουν οι διοργανωτές. Γνωρίζουν πολύ καλά το αγεφύρωτο θρησκευτικό -και όχι μόνο- χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης και δε θέλουν σε καμιά περίπτωση να μεταβληθούν οι αγώνες από αθλητικοί σε θρησκευτική σύρραξη.

Όσο για το άλλο, ότι τα μέτρα αυτά των Κινέζων στοχεύουν κατ’ ευθείαν στους χριστιανούς, γιατί το φόβητρό τους ήταν και είναι ο χριστιανισμός, τι να πούμε; Φοβερό ανέκδοτο! Η αλήθεια βέβαια είναι, ότι η Κίνα από πολύ παλιά ήταν αναγκασμένη να αποκρούει τις λυσσαλέες προσπάθειες των χριστιανών να εισχωρήσουν στην αχανή χώρα, με σκοπό να αλώσουν και στη συνέχεια να εκμεταλλευθούν τον απέραντο πληθυσμό της με τη βιομηχανία του φόβου και της «παραμυθίας». Αλλά δεν τους έγινε το χατίρι. Είχαν -και πιστεύω εξακολουθούν να έχουν- γνώση οι φύλακες. Γνωρίζουν δηλ. πολύ καλά τις φιλοφρονήσεις των χριστιανών στους γηγενείς της Αμερικής της Αφρικής κ.λ.π. και παίρνουν κάθε φορά τα μέτρα τους. Γι’ αυτό και βυσσοδομούν οι δυτικοί εναντίον τους, κοπτόμενοι τη μια για ελευθερίες, την άλλη για δικαιώματα…

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 11:53 πμ  3 σχόλια

Στο τελευταίο τεύχος (αριθ. 545, Νοέμβριος 2007) του «παιδαγωγικού», όπως αυτοαποκαλείται, περιοδικού «Ελληνοχριστιανική Αγωγή», και στην πρώτη σελίδα, διαβάζω τα εξής απίθανα και αδιανόητα:

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

[Ακούμε πολύ συχνά σε ώρες δύσκολες των κοινωνιών πού ζούμε, όταν όλα γύρω δείχνουν να είναι αδιέξοδα και απελπιστικά, να διερωτώνται πολλοί «αν υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι σ’ αυτή τη χώρα». Το δυστύχημα είναι πως τις πε­ρισσότερες φορές αυτοί οι δήθεν πνευμα­τικοί άνθρωποι όταν μιλούν απογοητεύουν. Και μας κάνουν να σκεφτόμαστε πως θα ήταν καλύτερα να σιωπούσαν. Βεβαίως κανείς δε μπορεί να τους επιβάλλει τη σιωπή, θα αναμέναμε όμως να υπήρχε ένας στοιχειώδης αυτοσεβασμός. Θα αναφερθούμε στη συνάφεια αυτή στη συνέντευξη που παρεχώρησε γνωστός έλληνας συγγραφέας πού ζει στο εξωτερικό και του οποίου τα βιβλία κυκλοφορούν ευρέως στην πατρίδα μας και η οποία δη­μοσιεύτηκε σε περιοδικό κυριακάτικης εφημερίδας. Ο εν λόγω συγγραφέας έχει εμφανιστεί και σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές, στις οποίες περίπου εκφράζει ό,τι και στη συνέντευξή του. Έτσι λοιπόν, ούτε λίγο ούτε πολύ δηλώνει πώς «ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός δεν υπάρχει. Είναι σα να ταυτίζουμε την ελευθερία με την έλλειψή της»! Και συνεχίζει: «είναι προσόν όταν θυμόμαστε τον Ηράκλειτο, το Θαλή, το Δημόκριτο. Είναι μειονέκτη­μα όταν συλλογιζόμαστε τους πατέρες της Εκκλησίας, το Βυζάντιο και τις θαυμα­τουργές εικόνες που ανθούν σε όλη την επικράτεια»! (Βασίλης Αλεξάκης, Κυριακάτικη ­Καθημερινή, 21/10/2007, σ. 6). Τι να πρωτοπεί κανείς. Πράγματι, καλύτερα να σιωπούσαν οι δήθεν πνευματικοί μας ηγέτες. Γιατί ο λαός μας έχει σε μεγάλη υπόληψη τους λογάδες του. Και όσοι αυτό δεν το συνειδητοποιούν προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες.]

Συμπεράσματα (δικά μου) από τα ανωτέρω:

1. Ο κ. Αλεξάκης επειδή υποστηρίζει τα αντίθετα από αυτά που επιθυμούν να ακούν οι εκκλησιαστικοί (και παραεκκλησιαστικοί) κύκλοι, δε δικαιούται «διά να ομιλεί», αλλά πρέπει να σιωπά.

2. Ο κ. Αλεξάκης επειδή υποστηρίζει (ορθότατα) ότι «ελληνοχριστιανικός πολιτισμός δεν υπάρχει» και ότι (ορθότατα επίσης) «είναι μειονέκτημα όταν συλλογιζόμαστε τους πατέρες της εκκλησίας, το Βυζάντιο και τις θαυματουργές εικόνες…», είναι ένας «δήθεν» πνευματικός άνθρωπος, που προσφέρει «κάκιστες υπηρεσίες» στον ελληνικό λαό.

3. Ο λόγος του κ. Αλεξάκη είναι απογοητευτικός για το «λαό μας», που έχει σε μεγάλη υπόληψη τους «λογάδες του» και

4. Ο κ. Αλεξάκης, συγγραφέας πολλών και ευρέως κυκλοφορούντων (και στη χώρα μας) βιβλίων, με σωρεία ευνοϊκότατων κριτικών και τιμημένος -στη Γαλλία- με σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία στερείται «στοιχειώδους αυτοσεβασμού».

Πώς, λοιπόν, αντιλαμβάνεται τον πνευματικό άνθρωπο η «ελληνοχριστιανική αγωγή»; Ασφαλώς όχι σαν τον αθυρόστομο, αιρετικό, υμνητή των Ηράκλειτου, Θαλή και Δημόκριτου και αρνητή του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», των «πατέρων της εκκλησίας», του Βυζαντίου και των «θαυματουργών» εικόνων Αλεξάκη, αλλά σαν αυτόν που, λίγο παρακάτω, πλέκει το εγκώμιό του!

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (ΙΙ)

Ο λαός μας δε θέλει μεγάλα λόγια. Μερικές απλές κουβέντες του είναι αρκε­τές. Ούτε ζητάει πιστοποιητικά, ούτε κά­νει έλεγχο στη ζωή των δημιουργών. Τον εκφράζει ένα απλό και ταπεινό ενίοτε βίω­μα, πού μεταφράζεται σε εικόνες της κα­θημερινότητας, εικόνες που είναι ο σύ­ντροφος του λαού μας στη δύσκολη ανηφοριά της ζωής του. Τον εκφράζει ο λό­γος που διατυπώνει ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός στην ίδια στήλη του ίδιου περιοδικού που πιο πάνω σημειώνουμε, λί­γες μέρες νωρίτερα: «Η οδός των Ελλήνων είναι τα αρχαία ελληνικά τοπία, η Ακρόπολη, οι παπάδες, τα άμφια, τα χρυ­σόφοντα των εικόνων, όλα αυτά που σε ακολουθούν...Τα αισθάνομαι σαν μια προσευχή μέσα μου, σαν ένα παραλήρη­μα και τα ζωγραφίζω - ας είμαι κάπου αλλού. Υπάρχουν...Σαν μουρμουρητό, σαν να είναι ο ψάλτης από έναν εσπερινό» (Κυριακάτικη Καθημερινή, 7/10/2007)

Αυτός, μάλιστα, είναι «πνευματικός άνθρωπος» με τα όλα του: με αρχαία ελληνικά τοπία και την Ακρόπολη, αλλά και με παπάδες, άμφια (!), χρυσόφοντα εικόνων, προσευχές, ψαλτάδες κι εσπερινούς.

Γνήσιος δηλαδή εκφραστής του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», που ο προηγούμενος «λογάς» δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξή του.

Δε γνωρίζω πολλά πράγματα για τον κ. Φασιανό, εκτός του ότι είναι από τους σημαντικότερους σύγχρονους ζωγράφους. Δε γνωρίζω επίσης, αν τα παραπάνω είναι τα πραγματικά του πιστεύω ή κάποιες δηλώσεις του «καλλιτεχνική αδεία». Ο άνθρωπος είναι εντελώς ελεύθερος να έχει τις απόψεις του και να τις δημοσιοποιεί. Όπως και να έχει όμως, δεν μπορεί να αποτελέσει μια συνέντευξη τέτοιου είδους γνώμονα για την κατάταξη και κατηγοριοποίηση των πνευματικών δημιουργών: αυτοί εδώ, που λένε καλά λόγια για τη θρησκεία είναι οι καλοί, οι εκλεκτοί, ενώ οι άλλοι εκεί, που αδιαφορούν ή και καταφέρονται εναντίον της, είναι για το «πυρ το εξώτερον».

Αλλά, ζητάς να βρεις λογική σ’ αυτό, όπως και σε κάθε άλλο θρησκευτικό έντυπο; Έχει εξοβελιστεί από τη δογματική αλογία και τη θεώρηση του «σύμπαντος κόσμου» μέσα από τα μυωπικά γυαλιά του φανατισμού και της τυφλής πίστης. Και να σκεφτεί κανείς ότι το περιοδικό αυτό, αυτοπροσδιοριζόμενο ως «παιδαγωγικό» εκδίδεται από εκπαιδευτικούς λειτουργούς(!) (ΧΕΕΛ)* και απευθύνεται σε παιδαγωγούς, δασκάλους και καθηγητές δημόσιων σχολείων! Και μετά απορούμε για την άθλια εκπαίδευση της χώρας μας και τη διαρκώς υποβαθμιζόμενη παιδεία της. Μα με «περιδεείς» εκπαιδευτικούς, υποταγμένους στο «φόβο κυρίου», αρνητές της σύγχρονης πραγματικότητας, αλλά συνεχιστές απαράδεκτων μεσαιωνικών παιδαγωγικών πρακτικών, τι νέους, ανοιχτόμυαλους και ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες να διαμορφώσεις; Εξ ου και η οπισθοδρόμηση της σημερινής κοινωνίας προς θέσεις συντηρητικές και πράξεις ασιατικού ταλιμπανισμού…

*«Χριστιανική Ένωση Εκπαιδευτικών Λειτουργών»

Περισσότερα για το Βασίλη Αλεξάκη δες εδώ: http://www.greece2001.gr/writers/VasilisAlexakis.html

και για τον Αλέκο Φασιανό εδώ: http://www.artprisma.gr/mouseio_artist.asp?id=5&aid=472&lang=gr

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 11:59 πμ  0 σχόλια

Οι αυτοκρατορίες του χρόνου

Ρολόγια και τρένα, τηλέγραφοι και αποικιακή κατάκτηση: οι προκλήσεις στα τέλη του 19ου αιώνα αποτέλεσαν αναπόσπαστο πραγματικό υπόβαθρο για το κολοσσιαίο θεωρητικό άλμα της σχετικότητας. Δύο γίγαντες στις απαρχές της σύγχρονης επιστήμης συνέκλιναν σταδιακά προς την απάντηση: ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ένας νεαρός, άσημος γερμανός φυσικός, που πειραματιζόταν με τη μέτρηση του χρόνου χρησιμοποιώντας τηλεγραφικά δίκτυα και με το συγχρονισμό των ρολογιών στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, και ο διάσημος μαθηματικός Ανρί Πουανκαρέ, πρόεδρος του Γαλλικού Γραφείου Γεωγραφικού Μήκους, ο οποίος αντιστοίχιζε στα σημεία της υδρογείου τις χρονικές συντεταγμένες τους. Ο καθένας τους συνειδητοποίησε ότι, για να κατανοήσει τον προσφάτως ενοποιημένο πια κόσμο, έπρεπε να καθορίσει κατά πόσο υπήρχε ένας καθαρός χρόνος, όπου η ταυτοχρονία προσδιοριζόταν κατά απόλυτο τρόπο, ή κατά πόσο ο χρόνος ήταν σχετικός.

Ο διακεκριμένος ιστορικός της επιστήμης Peter Galison σταχυολόγησε νέες πληροφορίες από ανεξερεύνητα αρχεία, ξεχασμένες ευρεσιτεχνίες και σπάνιες φωτογραφίες, για να αφηγηθεί τη συναρπαστική ιστορία δύο επιστημόνων των οποίων η συγκεκριμένη επαγγελματική απασχόληση τους ενέπλεξε σε ένα σιωπηλό αγώνα δρόμου για τη θεωρία που θα κατακτούσε την αυτοκρατορία του χρόνου.

«Ο Peter Galison προσφέρει μια αριστοτεχνική και συναρπαστική αφήγηση της επανάστασης στην κατανόηση του χρόνου που συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα. Θέτει τον Αϊνστάιν και τον Πουανκαρέ στο σταυροδρόμι της φυσικής, της φιλοσοφίας και της τεχνολογίας, όπου το πρόβλημα του συγχρονισμού απομακρυσμένων ρολογιών έπαιξε κρίσιμο ρόλο τόσο στη νέα φυσική όσο και στη νέα τεχνολογία.»
—David Gross, βραβείο Νόμπελ φυσικής (2004)

«Ο Peter Galison, σε μια έκλαμψη ευφυΐας, χρησιμοποιεί την απαράμιλλη ικανότητά του να παρουσιάζει ιστορικά γεγονότα σε πολλά επίπεδα και από πολλές πλεονεκτικές σκοπιές, καθώς επίσης και το μοναδικό συνδυασμό ιστορικής, επιστημονικής και φιλοσοφικής καλλιέργειάς του, ώστε να φωτίσει με ένα νέο τρόπο εκείνη την επανάσταση στη φυσική που τη συνδέουμε με τον όρο σχετικότητα. Ένα απολύτως απαραίτητο βιβλίο για τους ειδικούς και ταυτόχρονα ένα υπέροχο ανάγνωσμα για τον καθένα.»
—Hilary Putnam, ομότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Harvard

«Πολύ παραπάνω από ιστορία της επιστήμης: ένας άθλος στο είδος του […].»
—The New York Times Book Review

«Ευανάγνωστο αλλά και οξυδερκές βιβλίο. Ο Galison ζωντανεύει την ιστορία του χρόνου ως ιστορία των καλωδίων και των σιδηροτροχιών, των χαρτών ακριβείας και των αυτοκρατορικών επιδιώξεων, της ιστορίας της φυσικής και της φιλοσοφίας.»
—Science

Ο Peter Galison είναι καθηγητής ιστορίας της επιστήμης και καθηγητής φυσικής στην έδρα Mallinckrodt του Πανεπιστημίου Harvard. Του έχουν απονεμηθεί το Βραβείο Max Planck, η υποτροφία από το Ίδρυμα MacArthur, καθώς και το Βραβείο Pfizer καλύτερου βιβλίου ιστορίας της επιστήμης για το έργο του «Image and Logic».

Peter Galison: ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΪΝΣΤΑΪΝ, ΟΙ ΧΑΡΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΥΑΝΚΑΡΕ
Πρόλογος στην ελληνική έκδοση: P. Galison
Σελ. 448, 26 €, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΤΟΠΤΡΟ

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 11:48 πμ  0 σχόλια

Με το απόρρητο (όταν τρώμε δε μιλάμε) αυτό έγγραφο, γίνεται μετάγγιση 3 εκατομ. ευρώ σε ζωντανό χρήμα από τις τρύπιες τσέπες του συνόλου των ανυποψίαστων Ελλήνων φορολογουμένων στα φουσκωμένα πουγκιά των λιγοστών ρασοφόρων του Φαναρίου! Και αυτή είναι μόνο η 2η δόση! Λογικά, (όπως προκύπτει από την αναγραφόμενη ημερομηνία) θα πρέπει η ίδια αφαίμαξη να γίνεται ανά 3μηνο, δηλ. 3 εκατομ. επί 4 = 12 εκατομ. ευρώ συνολικά (πάνω από 4 δις δρχ.), ετησίως!

Και για ποια ακριβώς υπηρεσία, χρηματοδοτείται έτσι αδρά (και κρυφά) το νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου του Τουρκικού κράτους που εμείς αποκαλούμε «Ελληνικό Οικουμενικό(!) Πατριαρχείο» Κων/πολης; Μα βέβαια, για να διαιωνίζει την πνευματική και ιδεολογική σκλαβιά μας!

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 10:41 πμ  4 σχόλια

Μέχρι τώρα τους ξέραμε ως θεομπαίχτες (όλους, χωρίς εξαίρεση), υποκριτές, άπληστους, φιλοχρήματους, οικοπεδοφάγους, κίναιδους, βιαστές, παιδεραστές, κ.λπ. κ.λπ. Σήμερα τους γνωρίσαμε και ως διακινητές ναρκωτικών! Ε, βέβαια, εκεί είναι το ζεστό και μαύρο χρήμα. Σιγά μην άφηναν την ευκαιρία σε άλλους…

Μέχρι χθες είχαμε «παπα-σούζες», «παπα-ροκάδες», παπα-Τσάκαλο. Από σήμερα έχουμε και «παπα-βαποράκια»! Ωραίο ακούγεται. Η τέλεια (και αληθής) εξίσωση: θρησκεία = μαστούρα. Και η πιο πετυχημένη. Κάτι ήξερε ο Μαρξ που την είχε αποκαλέσει (τη θρησκεία) «όπιο του λαού». Ακριβολογούσε!

Τώρα θα πείτε και τι έγινε; Δυο κιλά χασισάκι πήγε να παραλάβει ο «αγαθός παπούλης», προφανώς προς διευκόλυνση κάποιου «αγαθού εμποράκου». Το παράδειγμα του αφεντικού του ακολούθησε. Ξεχάσατε τον μεγάλο (ασθενή σήμερα), τότε που αποφυλάκιζε κολλητούς του ναρκωεμπόρους; «Μιμηταί μου γίγνεσθε καθώς καγώ Χριστού» (!)

Θα πρέπει, κάποτε, να συνέλθει το παπαδαριό, να ντραπεί για την κατάντια του και να μη ζητάει αναιδώς τα ρέστα για όσα (με αποδείξεις) ενεργεί. Κι όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε, επιτέλους, τον έσχατο ξεπεσμό αυτού που αποκαλείται «εκκλησία» και να φροντίσουμε να ξεφύγουμε το γρηγορότερο απ’ την επιρροή της, που μόνο αγαθοποιός απέναντί μας δεν είναι.

ΥΓ. Καθόλου δε θα εκπλαγώ αν το συγκεκριμένο περιστατικό «κουκουλωθεί» τελικά και ο δράστης αφεθεί να κυκλοφορεί στην τοπική κοινωνία ελεύθερος, να «ιερουργεί», να «ποιμαίνει» και να… μαστουρώνει ανενόχλητος το «ποίμνιον» του μικρού νησιού.

# αναρτήθηκε από το χρήστη minimalist : 10:52 πμ  4 σχόλια